Tipping Point

       This is it.:( Malapit nang bumigay ang puso ko, sobrang sakit kasi e. Emo ko lang talaga siguro. maybe in time matatanggap ko rin na di ako ang gusto niya, in time... Kaya ko 'to, sana~ Kasi kapag napapatingin ako sa mukha niya, nararamdaman ko yung sakit na dulot ng katotohanan. I need to deal with it. Katulad nung kay ******, mukhang kakailanganin ko na naman ng another 4 years para malampasan ito. Sinusuppress ko kasi 'yung kalungkutan ko kaya eto, malapit nang sumabog, konti na lang. can't find time to cry kasi. kapag sa bahay, andoon si mama at si papa. 'Pag hihintayin kong makatulog sila, ako pa mauunang matulog sa kanila. Kapag gusto ko nang umiyak kay Pau, 'di ko na magawa. Ano ba, gusto ko na talagang umiyak, pero feeling ko hindi pa dapat ngayon kasi sayang sa oras, kailangan ko ring bumawi sa school. Ang laki ng ginawa kong pagpapabaya ng dahil sa kanya, dahil sa emosyon kong ito. Kailangan ko nang itigil 'to, ang sakit niyang ibigin. 'Di ko akalaing ganito pala siya mahalin. Konti na lang talaga mapapagod na ako, kaya dapat ngayon pa lang itigil ko na itong kahibangan kong ito. Stick to reality. Iba ang gusto niya, hindi ako, at huwag na dapat akong umasa pang magkakagusto siya sa 'kin. Napaka-feelingera ko naman, as if magkakagusto siya sa katulad kong pangit, weak at engot. Kumpara naman ako sa babaeng gusto niya, maganda, tsaka matalino. Wala akong panama dun. Kailangan nang magpahinga ng puso kong ito.:(