“I have died everyday waiting for you
Darling don't be afraid I have love you
for a thousand years, I love you for a
thousand more...”
(This song was the song we sang together
noong February 9,2013. Chorus part only, at di niya kinakanta ang “I love you”
part. Ang sakit lang. 0% probability na talaga ang chance na mahalin niya ako
the way I love him. Alam ko namang di ako ang priority niya eh. Naalala ko nung
tumawag siya dati tapos tinanong ko kung bakit siya napatawag, 'di daw kasi
sumasagot si *insert name here*. See, reserba lang ako! Tapos nung nag-cha-chat
kami about interview, bigla siyang di na nag-reply. 'yun pala online na si
*insert name here*. Nag-reply siya mga pasado ala-una ng umaga. Buwisit lang
talaga, ganito pala ang feeling kapag hindi ikaw ang priority ng taong minsan
mong pinahalagahan at prinioritize.T.T)
Sabi ni *insert name here*, baka bitter
lang ako kaya gan'to ang nararamdaman ko towards him. Andami lang kasing
tumatakbo sa isip ko, and it all boils down to blaming myself. Mali ba na
piniling kong 'di ko sabihin sa kanyang mahal ko siya at antaying siya ang
magsabi sa 'kin na mahal niya ako? But, ano pa nga ba ang dapat antayin ko? Ano
pa nga ba ang dapat asahan ko sa kanya? During the *insert name of event here*,
tinanong ni *insert name here* kun anong status ng relationship nila ni *insert
name here*, siya ang tinanong kasi sa lalaki daw dapat manggaling ang sagot.
“Best friend”, that was his answer. Suddenly, my mind flashes back to the time
when the father in Caleruega said, “Marry your best friend”. Talo na ako. Wala
na akong pag-asa. Kahit lumaban ako wala na rin. At eto ang isa sa mga masakit
na sampal sa 'kin ng katotohanan ngayon. He already chose the person that he
would marry someday, his bestfriend, who is also my bestfriend, the person I
threat as my “Jonathan”-friend. Ayaw kong siya ang maging dahilan to ruin my
relationship with my bestfriend. I'll do anything and everything just to
protect my relationship with her, yes I value relationships, but I value
friendships more than romantic relationship/love. Kaya nga never kong sinabi
nor in-attempt na sabihin sa kanya ang feelings ko eh. Kaya rin nga nung
tinanong ako ni *insert name here*, “What if manligaw sa 'yo si *insert name
here*?”, sinabi ko sa kanya na hinding-hindi ko siya papatulan, itaga niya pa
sa bato, kasi gusto kong tumatak sa isip niya na sila man ang magkatuluyan ni
*insert name here*, hindi-hindi ako hahadlang sa kanilang dalawa anuman ang
manyari. At isa pang masakit na sampal, kahit anong gawin kong pag-move on
mahal ko pa rin pala siya. Na-realize ko 'yan mula nang sabihin niyang yuck ang
mga squatter. Pinandirihan niya ang mga squatter, which is a part of me. Dati
kaming nakatira sa squatters' area, and that makes me a squatter too. And kahit
nakalipat na kami ng tirahan, I feel that I'm still a squatter. “Once a
squatter, always a squatter,” they say. I should have known, hindi pala siya
'yung taong inaakala ko. Akala ko tanggap niya ang mga mahihirap. Ang mga
squatter na tulad ko. Pero dahil sa mga narinig ko, nasaktan ako ng sobra.
Another rejection in silence. Masakit na isang taong katulad niya ang minahal
ko, dahil sa kanya, sa heartbreak and sa depression bumagsak ako sa Equipment
Design, dahil sa kanya hindi ako sumama(take note, it's intentional) sa field
trip namin for Chemical Engineering Practice na nag-cause pa ng isang delay(may
nalaman kasi akong gagawin niya sa field trip one week before the said school
activity), dahil sa kanya nawala sa 'kin ang malaking opportunity na maging
Process Engineer sa Petron, dahil sa kanya ang daming oras na nasayang career
wise sa pag-aantay kong maging maayos ang grades ko sa Equipment Design. A
myriad slaps on my face again. I want to look at the silver lining pero mas
nangingibabaw ang sobrang sakit ngayon. Napapa-give up ako. Gusto ko nang isuko
ang lahat kay Lord. Pagod na pagod na pagod na ang puso ko kaiibig at kaiiyak
sa kanya sa katahimikan. Minsan gusto ko nang sigawan siya, magalit sa kaniya
at sampalin siya. Pero anong karapatan ko? He might just mock me and blame me
for my own misery. All the blame is on me. Kasalanan ko, umibig ako sa taong
inakala kong tanggap ako, kahit squatter lang ako, kahit isang isip-bata lang
ako. Kasalanan ko, na nahulog ang loob ko sa lalaking dating minahal ng best
friend ko. All the blame is on me. Naalala ko, noong inoperahan ako dahil sa
acute appendicitis, hiniling ko sa Kaniya na gawin niya akong guardian angel ng
mga taong mahalaga sa 'kin. Sana noon pa lang, tinupad niya na ang wish ko.
Yes, I have learned new lessons, to value dignity and integrity, to give myself
worth, and I become closer to Him. Pero is there something more to this?
Patience is a virtue they say, but how long should I wait? Hay, sabi nga ni
Scott M. Peck sa “The Road Less Traveled”, I must endure the pain. All for Him.
Lord, help me please, give me some strength to face this new battle I'm on. I
don't want to be broken again. I don't want to be drifted away from you again.
I don't want my relationship with *insert name here* be broken just because of
a lowly person like him. Lord, I need You so badly. I need Your strength.
Nagmamakaawa po ako, tulungan niyo po ako Lord, heal me with your Love.
:(((((((((((
